From januari 2016

Een bewogen week…

De week waarin ik Paraveterinair van het Jaar werd was misschien wel een van de meest bewogen weken van mijn afgelopen jaar. Mijn oudste kat Puk was al een tijdje aan het kwakkelen met zijn gezondheid. Op de donderdag van de verkiezing stopte hij ineens met eten. Nou als jullie Puk zouden kennen dan snapte je meteen dat er iets met hem aan de hand was. Puk was namelijk een grote jeweetwel kater van 10 jaar, 7,5 kilo schoon aan de haak. Een gezellige dikkerd zeg maar. De meest lieve knuffelkat die je je maar voor kunt stellen. En Puk hield van eten. Dus toen Puk stopte met eten wist ik meteen, dit is niet goed. En dat was natuurlijk net op de ochtend van de verkiezing. Hij kroop weg op zolder en liet zich niet zien. Heel even heb ik getwijfeld of ik wel naar Barneveld moest gaan voor de verkiezing maar ik was te ver gekomen inmiddels om af te haken. Met toch wel wat lood in de schoenen en zenuwen in de keel vertrok ik naar Barneveld. Daar aangekomen ging de knop even om, de praktijktoets vereiste mijn concentratie. Uiteindelijk zou dus blijken dat ik de titel gewonnen had.

Bij thuiskomst laat in de avond bleek dat Puk de hele dag niet gegeten had. Met wat moeite kreeg ik wat dwangvoeding bij hem naar binnen. De volgende dag moest ik gewoon werken dus ging Puk mee naar de praktijk zodat ik hem in de gaten kon houden. Uiteindelijk bleek die zaterdag dat Puk pancreatitis (alvleesklierontsteking) had.  Acuut van de nsaid’s af dus en infuus toedienen. Zondag was het een drukke dag bij ons want mijn zoontje werd 1 en dat moest gevierd worden. Puk bleef waar hij zich nu het prettigst voelde, verscholen op zolder. Zondagavond werd hij ook wat benauwd dus maandag maar weer mee naar de praktijk. Uit de röntgenfoto bleek dat hij ook vocht achter zijn longen had en zijn buik zag er ook niet goed uit. Met een punctie hebben we wat vocht uit zijn buik gezogen en het was licht draden trekkend, wat duidde op FIP. Dit was het punt waarop ik dacht, dit komt niet meer goed. Al die tijd was er nog een sprankje hoop geweest maar de vooruitzichten bij FIP zijn nu eenmaal niet rooskleurig en dan de andere ellende er ook nog bij gerekend. Puk heeft de hele maandag in de zuurstofkooi gezeten. Uiteindelijk heb ik hem maandagavond weer mee naar huis genomen. Een van onze dierenartsen was zo slim om mij erop te wijzen dat ik wel wat maatregelen moest treffen mocht Puk onverhoopt zo benauwd worden dat hij teveel zou gaan lijden. Uiteindelijk bleek ze gelijk te hebben, Puk werd die avond zo benauwd dat ik hem in mijn armen heb laten inslapen… Langer laten lijden was niet eerlijk geweest. De moeilijkste beslissing van mijn leven.

De dag erna heb ik een graf gegraven in onze tuin, mijn dochter van 2 had een tekening gemaakt voor Puk, die moest wel over zijn hoofd liggen in het graf want anders kreeg hij zand in zijn ogen… Toen ik huilend weer binnen kwam besloot mijn zoontje (net 1 jaar geworden dus) dat het tijd was om te gaan lopen en kwam met zijn eerste voorzichtige stapjes naar me toe gelopen om me een knuffel te geven. Tranen van verdriet en vreugde dus in een week met hoogte- en dieptepunten.