Door Maritha

‘Een stukje service…’

Tegenwoordig wordt er ook bij dierenartsen verwacht dat je steeds meer service biedt. Uit onderzoek is gebleken dat steeds meer mensen kiezen voor een praktijk of kliniek waar ze een goede service krijgen. Dit schijnt zwaarder te wegen dan de prijs die er betaald moet worden.

In ons geval proberen we altijd een zo goed mogelijke service te verlenen. Zo ook in het geval van Amber. Amber is een Golden Retriever en werkelijk doodsbang voor de dierenarts. We hebben  vanalles geprobeerd om haar te laten wennen maar het mag niet baten. Bij Amber was tijdens een huisvisite vastgesteld dat ze een tumortje op haar bil had dat verwijderd moest worden. Maar ja, hoe ga je dat voor elkaar krijgen bij een hond die nog niet een de drempel in de praktijk over gaat zonder volledig in paniek te raken?

In overleg met de eigenaren hebben we het volgende plan bedacht. Amber zou op een vrijdagmorgen geopereerd gaan worden. Net daarvoor zou de eigenaresse met Amber naar een (voor Amber onbekend) park in de buurt van de kliniek rijden. Daar zou onze dierenarts Paul ook naartoe gaan om haar op die plaats met een omzichtige beweging de voorverdoving te gaan geven. Dat lukte gelukkig, Amber had niks door. De eigenaresse en Amber wachtten in het parkje tot de voorverdoving begon te werken en reden daarna naar onze praktijk. Daar aangekomen bleek Amber al dusdanig versuft dat we ook het tweede gedeelte van de narcose konden toedienen (dit alles in de achterbak van de auto).

Toen Amber volledig onder narcose was, werd ze in een razend tempo voorbereid voor operatie en geopereerd. Nadat de operatie afgelopen was hebben we Amber weer in de achterbak van de auto van de eigenaren gelegd en gewacht tot het moment daar was dat we de antisedan konden geven. Achterklep dicht en daar gingen de eigenaren weer richting het parkje.

Amber is wakker geworden in het parkje waar ze ook onder narcose gebracht is en ze heeft van het hele gebeuren niks meegekregen. Toen we ’s middags met de eigenaren belden om te horen hoe het verlopen was nadat de eigenaren bij ons vertrokken waren, hoorden we dat Amber verder goed wakker was geworden uit de narcose. De eigenaren waren heel blij met de gang van zaken en Amber? Amber liep alweer rond alsof er niks gebeurd was.

En ik? Ik had weer inspiratie voor een leuke blog ;-)

Zweden

 

In mijn laatste blog schreef ik over AniCura, een organisatie die dierenartsen en paraveterinairen werft om in Scandinavië te gaan werken. En dat we op vakantie gingen naar Zweden. Die vakantie had een reden.

Mijn gesprek met Merel was zo leuk en ze had me zo enthousiast gemaakt over werken in Zweden dat ik het voorlegde aan mijn man. Hij dacht er eens over na en zei: ’Als we het kunnen regelen, waarom niet?’ Dus we hebben het een en ander in werking gezet om te kijken of Zweden een land is waar we een jaar zouden kunnen wonen en werken. We hebben onze vakantie naar Drenthe geannuleerd en een vakantie naar Zweden geboekt, in de buurt van Jönköping, waar ook een van de grootste klinieken van AniCura zit, Djursjukhuset Jönköping.

In deze vakantie heb ik 3 dagen meegelopen om te bekijken of het zou bevallen als ik een jaar in Zweden zou gaan werken. Ik moet zeggen, wat een gave kliniek! Ontzettend groot met alles erop en eraan, ze hebben zelfs een revalidatiebad voor dieren die orthopedische operaties hebben ondergaan.

Na de eerste dag op de OK, de tweede dag op de opname en de derde dag op de poli te hebben meegelopen was ik inmiddels zo enthousiast geworden. Mijn man was ook erg enthousiast geworden van het relaxte leven daar en vooral van de prachtige natuur.

Na deze vakantie wisten we het zeker: We gaan alles op alles zetten om een jaar naar Zweden te gaan met ons gezin. Voordat we op vakantie gingen had ik mijn werkgever al ingelicht over de reden van onze vakantie en ook hij vond het een mooie kans. In overleg met hem mag ik een jaar onbetaald verlof opnemen, zodat ik na een jaar weer terug kan naar de praktijk.

Inmiddels zijn we zover met de voorbereidingen dat een heleboel uitzoekwerk gedaan is, we de Zweedse marktplaats iedere dag in de gaten houden op zoek naar een woning en dat de sollicitatiebrieven om een baan te vinden voor mijn man ook de deur uit zijn.

In september gaan we weer een week naar Zweden om er (hopelijk) alvast enkele huizen te bekijken en de laatste dingen voor mijn contract door te spreken, al met al een spannende tijd dus!

 

Prijzen

Een leuke bijkomstigheid van het winnen van de Verkiezing zijn, naast de waardering voor je vak, natuurlijk de gewonnen prijzen. Zo ook een jaar lang gratis voeding van Royal Canin. Ik heb een erg levenslustige poes, zonder gezondheidsproblemen voor zover bekend,  dus ik dacht dat het Dental voer dan mooi voor haar zu zijn. Mijn kat dacht daar helaas anders over en vertikte het te eten en dat terwijl ik natuurlijk net 12 kg thuisgestuurd had gekregen. Dit is overigens heel netjes opgelost door Royal Canin en nu heeft ze het Mobility voer dat ze gelukkig wel lekker vindt.

Naast een jaar lang gratis voer mocht ik ook naar de gezelschapsdierendag georganiseerd door de Vedias. Al sinds dat ik afgestuurd ben, ben ik al lid van de Vedias en ze organiseerden ook dit jaar weer een leuke dag met interessante lezingen. Zo zijn we weer wat wijzer geworden op het gebied van do’s en don’t wat betreft urineonderzoek en hebben we een filmpje gezien hoe een nieuwe lens in een oog wordt gezet. De week erna was ik uitgenodigd door Petplan om hun Paravetdag bij te wonen in de Rijp in Noord-Holland. Ik met een collega in alle vroegte op pad om er te komen. Ik woon zelf in een dorpje tegen de Duitse grens en om dan even heel Nederland te doorkruisen is altijd wel een onderneming. Op de heenweg hadden we veel files en op de terugweg hadden we ook veel files (petje af voor diegenen die er dagelijks in staan, ik zou gek worden). Gelukkig waren we er wel net op tijd. We kregen een kijkje in het bedrijf van Petplan en daarna volgden we een lezing van Sofean Loulidi over hoe je onbewust mensen kunt sturen door middel van gedrag en hoe je hier je voordeel uit kunt halen in de praktijk. Erg interessant, een beetje marketing psychologie zeg maar.

Die week daarop stonden de Voorjaarsdagen op het programma. Daar zou ik een presentatie mogen houden als Paraveterinair van het Jaar. Helaas kon ik de donderdag niet en ging daarom mijn presentatie niet door. Gelukkig was ik vrijdag wel in de gelegenheid om te gaan. Samen met de nummer 2 uit de Verkiezing Sharon Gonggrijp heb ik die dag lezingen gevolgd. Er zaten interessante lezingen tussen, het enige dat ik erg jammer vond is dat er telkens een blok van 3 lezingen was en al deze lezingen op elkaar aansloten. Daar kwamen we pas achter toen we al twee lezingen over anesthesie hadden gevolgd en vervolgens aansloten bij de derde lezing van het blok tandheelkunde, hierin werd verwezen naar de twee eerdere lezingen van tandheelkunde. Gelukkig konden we het allemaal prima volgen. De lunch was uitstekend verzorgd en ook de lezingen na de pauze waren erg interessant.

Natuurlijk zijn we ook de beursvloer over geweest, gekeken bij nieuwkomers op de markt, oudgedienden met nieuwe producten en nieuwe hippe gadgets bekeken. Er stonden uiteenlopende standhouders op de beurs, natuurlijk de bekende diervoeders en groothandels maar ook de firma via waar wij altijd onze entoproepen verzenden. Zij hadden een leuke gadget, een tag voor aan de halsband van je huisdier waarvan met een smartphone door middel van een QR-code de gegevens gescand konden worden. Altijd handig voor dieren die er regelmatig vandoor gaan. Ook stond er een stand van AniCura, een organisatie die mensen werft om te komen werken voor hen in Scandinavië.  Er schijnt daar aan groot tekort te zijn aan gediplomeerde dierenartsen en paraveterinairen. Ik sprak er kort met Merel, zij is gaan werken in Zweden samen met haar vriend die dierenarts is en het bevalt hen beiden zo goed dat ze daar inmiddels al 2,5 jaar wonen.

In mijn volgende blog zal ik hier verder op ingaan, maar eerst gaan we over een paar weken op vakantie… naar Zweden… ;-)

Mokkataart

Begin maart kwam er een klant met zijn hond voor een vaccinatie. Aan de balie maakte hij een grapje dat de hond haar dosis cafeïne voor die dag ook weer ophad, hij had haar namelijk betrapt bij het eten van koffiebonen. Door drukte aan de balie liep het allemaal langs elkaar heen en werd niet duidelijk hoeveel koffiebonen de hond gegeten had. De dierenarts riep hem binnen en keek haar helemaal na, hij vaccineert de hond en stuurt hem huiswaarts.

Die nacht wordt de hond heel erg ziek, begint te braken en de eigenaar komt erachter dat ze meer koffiebonen heeft gegeten dan in eerste instantie duidelijk was. De volgende ochtend om 8 uur komt de eigenaar binnengelopen met de hond om haar nogmaals na te laten kijken. De hond was er slecht aan toe en lag binnen no time aan het infuus. Omdat ze zo erg trilt krijgt ze valium toegediend. Daar nemen de trillingen wat mee af en ze wordt iets actiever. Ze is ook erg aan de diarree, op een gegeven moment zat het hele opnamehok onder dus mijn collega neemt haar mee naar buiten, zodat ik het hok schoon kan maken. Overal kom ik koffiebonen tegen.  Als de hond kracht zet om te poepen komt er een hele rits koffiebonen uit. Arm dier, ze voelt zich echt ellendig. Een van onze dierenartsen is snel naar de apotheek gegaan om Norit te halen, gemengd met een beetje A/D gaat dat wonderwel gemakkelijk naar binnen. Zo gauw de valium uitgewerkt raakt beginnen de trillingen weer en wordt ze beduidend slomer. Inmiddels is de dag al over de helft en moet er een plan voor de nacht gemaakt gaan worden. Omdat wij geen avond- en weekendopname hebben, wordt er besloten de hond door te sturen naar Utrecht.

We houden haar zo lang mogelijk bij ons zodat de eigenaren na de spits snel naar Utrecht kunnen rijden. Helaas stopt ze in Utrecht met eten en ziet het er niet rooskleurig uit voor haar. Ze zakt door haar benen en de trillingen komen weer terug.

Gelukkig gaat het de dag erna weer een stuk beter, haar hartslag is nog wat aan de hoge kant, maar eten en drinken doet ze weer.

Maandag komt er een telefoontje van de eigenaar dat ze haar op mogen gaan halen. Inmiddels is ze dus zo goed opgeknapt dat ze lekker naar huis mag.

 

Een paar dagen erna komt de eigenaar een lekkere taart brengen voor alle goede zorgen en wat voor een taart was het denk je? Juist ja, een mokkataart…

‘ De reis van de klant’ door onze praktijk…

Op 10 oktober gingen mijn collega Wendy en ik naar de AUV dag in Nieuwegein. Er stonden een aantal interessante lezingen op het programma, waaronder die van Rene van den Bos van Digiredo over de dierenartsenpraktijk in 2020. Een leerzame lezing over hoe de behoefte van de klant gaat veranderen de komende jaren.

Na de lezing struinden Wendy en ik de beursvloer af op zoek naar leuke nieuwe producten en gadgets (wie houdt er niet van gadgets ;-) ). We kwamen bij de stand van Digiredo en besloten de imagometer in te vullen. Aan de hand van een aantal vragen komt er dan naar voren waar jullie voor staan als praktijk. Denk dan aan bijvoorbeeld, kwaliteit, prijs, service of beleving. Bij ons kwam service als belangrijkste naar voren.

Een paar weken later kreeg ik een onverwacht mailtje van Digiredo dat we een prijs gewonnen hadden door het invullen van de imagometer die dag. Voor diegenen die denken dat ik altijd van alles win, dat is dus niet zo, nee echt niet! (Oke, behalve die wintersportreis van Q-music een paar jaar geleden). Maar goed, we hadden dus blijkbaar een training voor het hele team gewonnen.

Op 14 december kwamen Rene van den Bos en Gerco Bosch, naar Bemmel om ons die training te geven. Het thema was ‘ De Reis van de Klant’. Met andere woorden, Rene en Gerco namen ons in een interactieve presentatie mee op reis door onze praktijk maar dan door de ogen van de klant. Het doel van deze training was om de klantbeleving in kaart te brengen die huisdiereigenaren ondergaan als ze met hun huisdier onze praktijk bezoeken.

Die reis werd ingedeeld in 4 etappes:

1. Op zoek naar een dierenarts

2. Het eerste contact

3. In de praktijk

4. Zegt het voort

Ons team werd onderverdeeld in twee kleinere teams waarbij we tegen elkaar moesten strijden om de meeste punten. Zo moesten we bijvoorbeeld raden hoeveel likes we op Facebook hebben of hoeveel procent van de Nederlandse bevolking een huisdier heeft.

Het dynamische duo gaf een geweldige presentatie waardoor we echt hebben leren kijken door de ogen van de klant en hoe hij onze praktijk beleeft. We kregen door middel van met het hele team te brainstormen inzichten in wat we goed doen in onze praktijk maar veel belangrijker nog was het om inzicht te krijgen in de verbeterpunten.

De week erna ontvingen we ook nog eens een compleet rapport over die avond waarin nogmaals per etappe de goede punten en de verbeterpunten helder uitgewerkt zijn.

Al met al echt een aanrader om een keer met je team te doen (en nee dit is geen reclame, ik ben gewoon oprecht enthousiast over deze heren)

Tot gauw!

Een bewogen week…

De week waarin ik Paraveterinair van het Jaar werd was misschien wel een van de meest bewogen weken van mijn afgelopen jaar. Mijn oudste kat Puk was al een tijdje aan het kwakkelen met zijn gezondheid. Op de donderdag van de verkiezing stopte hij ineens met eten. Nou als jullie Puk zouden kennen dan snapte je meteen dat er iets met hem aan de hand was. Puk was namelijk een grote jeweetwel kater van 10 jaar, 7,5 kilo schoon aan de haak. Een gezellige dikkerd zeg maar. De meest lieve knuffelkat die je je maar voor kunt stellen. En Puk hield van eten. Dus toen Puk stopte met eten wist ik meteen, dit is niet goed. En dat was natuurlijk net op de ochtend van de verkiezing. Hij kroop weg op zolder en liet zich niet zien. Heel even heb ik getwijfeld of ik wel naar Barneveld moest gaan voor de verkiezing maar ik was te ver gekomen inmiddels om af te haken. Met toch wel wat lood in de schoenen en zenuwen in de keel vertrok ik naar Barneveld. Daar aangekomen ging de knop even om, de praktijktoets vereiste mijn concentratie. Uiteindelijk zou dus blijken dat ik de titel gewonnen had.

Bij thuiskomst laat in de avond bleek dat Puk de hele dag niet gegeten had. Met wat moeite kreeg ik wat dwangvoeding bij hem naar binnen. De volgende dag moest ik gewoon werken dus ging Puk mee naar de praktijk zodat ik hem in de gaten kon houden. Uiteindelijk bleek die zaterdag dat Puk pancreatitis (alvleesklierontsteking) had.  Acuut van de nsaid’s af dus en infuus toedienen. Zondag was het een drukke dag bij ons want mijn zoontje werd 1 en dat moest gevierd worden. Puk bleef waar hij zich nu het prettigst voelde, verscholen op zolder. Zondagavond werd hij ook wat benauwd dus maandag maar weer mee naar de praktijk. Uit de röntgenfoto bleek dat hij ook vocht achter zijn longen had en zijn buik zag er ook niet goed uit. Met een punctie hebben we wat vocht uit zijn buik gezogen en het was licht draden trekkend, wat duidde op FIP. Dit was het punt waarop ik dacht, dit komt niet meer goed. Al die tijd was er nog een sprankje hoop geweest maar de vooruitzichten bij FIP zijn nu eenmaal niet rooskleurig en dan de andere ellende er ook nog bij gerekend. Puk heeft de hele maandag in de zuurstofkooi gezeten. Uiteindelijk heb ik hem maandagavond weer mee naar huis genomen. Een van onze dierenartsen was zo slim om mij erop te wijzen dat ik wel wat maatregelen moest treffen mocht Puk onverhoopt zo benauwd worden dat hij teveel zou gaan lijden. Uiteindelijk bleek ze gelijk te hebben, Puk werd die avond zo benauwd dat ik hem in mijn armen heb laten inslapen… Langer laten lijden was niet eerlijk geweest. De moeilijkste beslissing van mijn leven.

De dag erna heb ik een graf gegraven in onze tuin, mijn dochter van 2 had een tekening gemaakt voor Puk, die moest wel over zijn hoofd liggen in het graf want anders kreeg hij zand in zijn ogen… Toen ik huilend weer binnen kwam besloot mijn zoontje (net 1 jaar geworden dus) dat het tijd was om te gaan lopen en kwam met zijn eerste voorzichtige stapjes naar me toe gelopen om me een knuffel te geven. Tranen van verdriet en vreugde dus in een week met hoogte- en dieptepunten.

Even voorstellen…

Inmiddels is het al een paar weken geleden dat ik na een spannende dag vol verschillende praktijkonderdelen werd uitgeroepen tot Paraveterinair van het Jaar. Ik heb heel veel reacties en felicitaties mogen ontvangen.

Deze blog heeft even op zich laten wachten, want tja bloggen… hoe begin je daaraan en wat zouden jullie als lezers interessant vinden om te lezen? Zoals je leest heb ik het aangedurfd achter mijn computer te gaan zitten en een eind weg te typen. Ik ga in elk geval mijn best doen om een aantal boeiende blogs te schrijven gedurende het jaar dat ik deze titel mag dragen.

Maar goed, wie is ik? Ik ben Maritha Kok (30) en ik woon samen met mijn man, dochtertje, zoontje en 2 maffe katten in Millingen aan de Rijn, een klein plaatsje in Gelderland aan de grens met Duitsland.  Ik ben werkzaam bij Dierenartsenpraktijk Oost-Betuwe in Bemmel (tussen Arnhem en Nijmegen).

Na de middelbare school ben ik een totaal andere weg ingeslagen dan de sector waarin ik nu werkzaam ben.  Uiteindelijk ben ik met wat omzwervingen terecht gekomen op het Helicon in Nijmegen waar ik in twee jaar de opleiding tot Paraveterinair assistente heb afgerond. In Bemmel had ik tijdens mijn opleiding al 20 weken stage gelopen dus toen ze belden met de vraag of ik bij hen wilde komen werken, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Sinds 2010 ben ik daar nu werkzaam. Het leuke aan onze praktijk is dat je er eigenlijk alles doet, assisteren bij operaties en spreekuren, baliewerk, labaratoriumwerkzaamheden etc. Verder hou ik mij ook bezig met social media in ons bedrijf en verzorg ik de nieuwsbrief die we naar klanten sturen. Sinds oktober mag ik mijzelf ook nog eens Veterinair Diabetes Consulente noemen. Je merkt het al, ik kan moeilijk stilzitten.

Ik hoop jullie gedurende dit jaar een kijkje te geven in mijn leven als paraveterinair en de dingen die ik meemaak op onze praktijk.

Tot gauw!